Teatr niezwykłości

Miło jest spędzić marcowy poranek przechadzając się po parku Szczęśliwickim z książką i watą cukrową, której smak zapewne do końca życia kojarzyć mi się będzie z długimi spacerami. Myślałam dziś dużo o mojej przyszłości - chciałabym obracać się wśród artystów - pisarzy, fotografów, projektantów, malarzy, grafików, ludzi na poziomie, z wyobraźnią, nieograniczoną wizją świata. Kwintesencją rozmyślań na temat planów jest to, że... nie mam żadnych planów. Maluje się przede mną jedynie delikatny szkic dorosłej Bengalki, lecz wciąż jeszcze nie wiem, kim tak naprawdę jestem. Może to i dobrze? Zawsze lubiłam tajemnice, a te nieodkryte są ponoć najpiękniejsze.

Jestem zauroczona nową piosenką Michaela Jacksona (jej wykonawca od roku nie żyje, cóż za ironia, prawda?). Teledysk też bardzo przypadł mi do gustu, jest lekki i naturalny, czegoś takiego brakuje mi właśnie w muzyce popularnej XXI wieku.